Onderzoek Wie niet waagt, die niet wint

Wij zien dat de Nederlandse maatschappij is doorgeslagen in een risicomijdende 'pampercultuur'. We beschermen kinderen krampachtig tegen elk fysiek risico tijdens het spelen en sporten. Dit heeft een keerzijde: het vermijden van fysieke risico's leidt tot grotere mentale risico's, zoals overmatige beeldschermtijd en een gebrek aan weerbaarheid.

Maar hoe denken mensen over risico, uitdaging en competitie bij het spelen en sporten van kinderen? Wij zochten het voor je uit!

Download de onderzoeksresultaten

De uitkomsten in het kort

De centrale vraag van dit onderzoek is of er in Nederland breed gedragen wordt dat we zijn doorgeschoten in het wegnemen van risico, uitdaging en competitie bij het spelen en sporten van kinderen. Het antwoord is ondubbelzinnig: ja. Onder 730 respondenten bestaat een opvallend brede en consistente consensus.

De drie sterkste cijfers spreken voor zich. 96% vindt dat kinderen belangrijke levenslessen leren door te vallen, te falen en opnieuw te proberen. 95% vindt dat een schaafwond of blauwe plek bij buitenspelen hoort. En 94% vindt leren omgaan met verliezen minstens zo waardevol als leren winnen.

Daarnaast vindt 76% dat de maatschappij is doorgeslagen in het beschermen van kinderen, ziet 87% dat kinderen tegenwoordig minder en meer onder toezicht spelen dan vroeger, en kiest 68% voor een uitdagend, avontuurlijk speelplein boven maximale veiligheid. Hierbij is opvallend dat juist de mensen die dagelijks werken met kinderen (onderwijs, sport en pedagogiek) de boodschap dat risicovol spelen belangrijk is het sterkst onderschrijven.

Dataverzameling en steekproef

De data zijn verzameld via een online vragenlijst, verspreid via Meta. In totaal vulden 730 respondenten de vragenlijst volledig in. De steekproef bestaat overwegend uit ouders en mensen die beroepsmatig met kinderen werken. Driekwart van de respondenten is tussen 25 en 54 jaar oud.